ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಲಹರಿಗಳ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು
ಟೀನಾ ತಮ್ಮ ಮಾತಿನ/ಕನಸಿನ ಕೆಂಬೂತವನ್ನು ಹಾರಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ಕೆಂಬೂತದ ಹಾಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನಾವು ‘ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್’ ಆಗಿ ನಮ್ಮ ಊಟವನ್ನ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ತಿಂದುಕೊಂಡು ಇರಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು? ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗಿನ ಹುಚ್ಚುಬುದ್ಧಿಗಳು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇವೆ. ಅವೆಲ್ಲ ಹೊರಬರಲಿಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಕಾಯುತ್ತ ಬಿದ್ದಿರ್ತವೆ ಅಷ್ಟೆ. ಗಮ್ಮತ್ತಾಗಿ ನಡೀತಿರೋ ಪಾರ್ಟಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾಕೋ ಪಿರಿಪಿರಿ ಅನ್ನಿಸಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಂಚಭಕ್ಷ್ಯ ಪರಮಾನ್ನಗಳಿದ್ದರೂ ರಸ್ತೆಬದಿಯ ಪಾನಿಪುರಿ ಗಾಡಿ ನೋಡಿದರೆ ಬಾಯಿ ನೀರೂರುತ್ತದೆ. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡದಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಒಂದು ಸಂಜೆ ಕಾಲೇಜಿನ ಕಾಂಪೌಂಡಿನ ಮೇಲೇರಿ ಕೂತು ಹುಡುಗಿಯರಿರಲಿ, ಹುಡುಗರೆ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುವ ಹಾಗೆ ಕಮೆಂಟಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಕರ್ಟು ಜೀನ್ಸುಗಳ ಜತೆಯೆ ಹುಟ್ಟಿದಂತಿದ್ದ ತರಲೆ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಒಂದು ಸುಂದರ ಮುಂಜಾವ ಸೀರೆಯುಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಸುನಾಚಿಕೆಯ ನಗುವೊಂದರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲರೆದುರು ಹಾಜರಾಗುತ್ತಾಳೆ.. ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರೇ ಹೀಗೆ. ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಲಹರಿಗಳ ಜಾಡು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಯಾವುದೋ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲವೆ?…
No comments
There are no comments for this post so far.
Leave a comment